സ്പര്‍ശം

ആണി തിരഞ്ഞ യാത്രയിൽ

ആദ്യം കണ്ട കൊല്ലൻ

ആർത്തിയോടെ

ഹൃദയം ചോദിച്ചു ...

നെഞ്ചും കണ്ണും

പകുത്തു നൽകി ... ;

ഉലയും തീയും

സ്വന്തമാക്കി ...

തീ കൂട്ടിയുലയൂതി

കരളാൽ ഒരാണി തീർത്തു ...

വേദനിപ്പിക്കില്ലെന്ന

കാട്ടുറപ്പ് .. ;

പാദങ്ങളിലൂടെ

കാലും തുടകളും കടന്ന്

നിന്റെ തലച്ചോറിലേക്ക്‌ …

നീ വിരൽ തൊട്ടു ..

ഞാനൊരു പട്ടമായി ..

പീലി മുറിച്ച്

കണ്ണു കടന്ന്‍

ഒരൊറ്റപ്പറക്കല്‍

നൂലറ്റം മുറുകെപ്പിടിക്കണം ;

വിരലിൽ നീയതിറുക്കിക്കെട്ടണം ..

ഒരു പെരും കാറ്റെന്നെ

മോഷ്ടിച്ചു കടന്നാലോ …?

കാലറ്റത്തില്‍ ചവിട്ടി പിടിക്കണം

നീലമേഖങ്ങളില്‍ മറഞെങ്ങാന്‍ പോയാലോ ?

കാഴ്ച്ച പിരിയും നേരത്തിനപ്പുറം

കാറ്റുപിടിച്ചൊരു മഴ പാഞ്ഞതെത്തും ..

നിന്നെ നനയ്ക്കും -

അതെന്നെക്കുതിര്‍ക്കും ..

ഇടയിലെത്തൂക്കുപാലത്തെ തകര്‍ക്കും..

ഉരുള്‍പൊട്ടും ..

കടല്‍, മാമലകളാകും !

സൂര്യന്‍ തണുത്തു വിറക്കും ..

കാടുകള്‍ പെരും നദികളായൊഴുകും ..

അതിനിടയിലെവിടെയോ

ഞാനടിഞെത്തും ..

വിരലില്‍ , നഖങ്ങളില്‍ മൃദുവായ് കുരുങ്ങും ...

ഇമമുറിച്ചീടാന്‍ ..

പട്ടമായീടാന്‍ ..

സ്പര്‍ശതാപത്താല്‍ ജീവന്‍ പിടിക്കാന്‍ ..

അലിവ്

വാനില.. പിസ്ത ..ചോക്ക്ളേറ്റ്

രുചിയുടെ പേരെന്തുമാകട്ടെ .. 

അലിയുന്നതിനു തൊട്ടു മുന്‍പു വരെ മാത്രമേ 

നിന്റെ ജീവനായുസ്സുള്ളൂ ..

അതിനപ്പുറം മുഷ്ടികള്‍ക്കുള്ളിലമര്‍ന്ന്‍ ,

എഴുതിത്തള്ളപ്പെട്ട് ,

എവിടെയോ വീണു കിടപ്പുണ്ടാകും ...

അപ്പോഴും നുണഞ്ഞവരുടെ കോറസ് 

ഉറക്കെപ്പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കും 

തെളിവില്ലത്രേ .. തെളിവ്

ഒറ്റ-തിരിഞ്ഞവന്‍

ആൾക്കൂട്ടങ്ങളിൽ ഒറ്റപ്പെടുന്നവരുടെ ആകാശം
മുറിവുകളാൽ മേഘാവൃതമായിരിക്കും...

പിന്നണിയിൽ
അണിമുറിയുമോർമ്മകൾ
അലറിപ്പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും.......

പക ചേർത്തു വെച്ചവർ ഉറുമി വീശും .;
വസ്ത്രങ്ങൾ ചുവന്നു തുടുക്കും ..

സായാഹ്നങ്ങളിലെ സൈറൺ പോലെ
യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ അപൂർവ്വം ഇടി മുഴക്കം കൂട്ടും...
ഒരു പൊട്ടു വെളിച്ചം കനൽ പോലെ വെന്തു വരും.....

സ്നേഹത്താൽ,
ഊഷ്മാവുയർത്തുന്ന യന്ത്രം
പണ്ടേ നിശ്ചലമായിരിക്കുന്നു .....

അവശേഷിക്കുന്നത് നോവിന്റെ തപാൽ മുദ്രണങ്ങളാണ് ...!
പാതി കത്തിയ സുര്യനും
കത്തിയെറിയുന്ന പെൺകുട്ടിയുമുള്ളത്.....

"ഭേദം കൂട്ടങ്ങൾ തന്നെ...
കൂട്ടില്ലെങ്കിലും
കൂട്ടിമുട്ടില്ലല്ലോ ....." !

സ്വപ്നങ്ങൾ..

ഇതാ, അകലെ മേടകൾക്കപ്പുറം
കിളികൾ പാടും എന്റെയാകാശം..

മഴമേഘങ്ങളേ
നിങ്ങൾ,
ഗതിവേഗം മാറ്റുക….
അതിവേഗം പായുക...
പാലൊത്തിരി ബാക്കിയായ്...

പുസ്തകം വാങ്ങണം
അവനു പഠിക്കുവാൻ

ചിലവുകളതു പലവിധം..
വരവിന്നാണതിരുകൾ...

വഴികളേ..,
നിങ്ങളെൻ പാദുകങ്ങളെ
ചുമ്പിച്ചു കൊള്ളുക..

തീനാവുകളാലെന്നെ
രസിച്ചു കൊള്ളുക..

ഉണ്ടതി ദൂരമുണ്ടെനിക്കു നടക്കാൻ...
ഉള്ളുരുകി പോകിലും
കണ്ണീർ വീഴില്ലിനി...

ഇതാ ഈ വിരലുകൾക്കുള്ളിൽ
ഒരു നിശാഗന്ധി
പൂത്തതു കണ്ടുവോ..

എന്നിലെ, തീനാളങ്ങളെ കണ്ടുവോ...

ഇരുളേ നിനക്കുള്ളിലും വെളിച്ചമുണ്ടാകും...

നിന്നിലെ വെളിച്ചത്തെ
ഞാനിതാ
കടഞ്ഞു കുടഞ്ഞെടുക്കുന്നൂ..

ഒരു പുതിയ നാളെയുണ്ടാകും..
അവിടെയെൻ സ്വപ്നങ്ങൾ പുലരും..
അവിടെയെൻ സ്വപ്നങ്ങൾ പുലരും...






കുറിപ്പ്‌: ഭരണ സിരാകേന്ദ്രത്തിനു തൊട്ടു പിറകിൽ പതിനാറു കൊല്ലമായി ചായക്കച്ചവടത്തിലൂടെ ഉപജീവനം നടത്തുന്ന വിമലേച്ചിയുടെ ജീവിതം നിർവ്വചനങ്ങളിലൊതുങ്ങാത്ത സ്ത്രീ ശാക്തീകരണത്തിന്റെയും..ധീരമായ അതിജീവനത്തിന്റേയും കഥയാണ്‌.വിമലേച്ചിയുടെ ഒരു ദിവസം 'വിമൺ റിപ്പബ്ലിക്ക്‌' എന്ന പേരിൽ ഡോക്കു-ഫിക്ഷണായി..ചിത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള കവിതയുടെ ഓഡിയോ രൂപം മുകളിൽ.

ചിത്രത്തിൽ: വിമലേച്ചി
ആലാപനം: കെ.ജി.സൂരജ്‌

മാങ്ങ

നടുമുറ്റത്തോ
വേലിത്തലപ്പിനരികിലോ
കൺവെട്ടത്തെവിടെയെങ്കിലും
എന്നെ നടണം..

നിന്റെ ബാൽക്കണി
സുഖകരമായൊരിടം..

മേഘങ്ങൾ
സ്വപ്നങ്ങൾ
കടല്‍ക്കാഴ്ചകൾ

അവിടേക്കു പടരാൻ
വർഷങ്ങൾ വേണ്ടി വന്നേക്കാം..

നടുന്നതിനു മുൻപ്
പതിവുപോലെന്നെ വിവസ്ത്രനാക്കണം..

കരിമറുകുപറ്റിയ കൈവിരലുകളാൽ
അടിമണ്ണിളക്കണം;
ആഴങ്ങളിലേക്കെന്റെ വേരുകൾ പായണ്ടേ?

നിന്റെയുപ്പാലെൻ ചുവടു നനയ്ക്കണം;
ചതിക്കാറ്റിലും കരുത്തോടെ നിൽക്കണ്ടേ?

ഇടവേളകളിൽ
വർത്തമാനം പറയുകയും..
ഇലഞ്ഞരമ്പുകളിൽ
നെറ്റിയോടിക്കുകയും വേണം..

ദന്തചൂർണ്ണം
തീർന്നു പോയെന്നോ ?
ഇലയിഷ്ടമുള്ളോളം
നുള്ളിയെടുത്തോളൂ..

ഉമിനീരിൽ ചുവപ്പു പടർന്നെങ്കിൽ, ഓർക്കണം..
തൈമാവുകളെ പിറന്നാൾ സമ്മാനമാക്കുന്ന ഓരോ കാമുകനും
വിരൽച്ചോരയാൽ ചുവടു നനയ്ക്കുന്നു..

കനികളിൽ ചോരയോട്ടം സ്വപ്നം കാണുന്നു..

ഒരു നാൾ കുഞ്ഞുങ്ങളതു രുചിക്കുമത്രേ..

പഴച്ചാറിലച്ഛനെ മണക്കുമത്രേ..!

നെറ്റി വിയർക്കുകയോ
ഉള്ളു വരളുകയോ വേണ്ട...

വായനക്കിടയിൽ
ഒരു കഷ്ണം മാങ്ങ തിന്നോളൂ..
മറുകഷ്ണം അയാൾക്കുമിരിക്കട്ടേ.

രുചിഭേദം ആരോപിക്കപ്പെട്ടാൽ,
മൃദുവായ് ചിരിക്കാം...

ഒരുവന്റെ ചോര
അപരൻ രുചിക്കട്ടേ…